"Leon, I presume" (*), een opsporing in het kader van de Tweede Wereldoorlog

Leon, een 75-jarige gepensioneerde ingenieur uit Californië, worstelt al jaren met de vraag wat er van Max is geworden: "Als je ouder wordt, ga je nadenken over de belangrijke dingen in je leven", zegt hij.

Op 30 oktober 1942 vervoert de Duitse bezetter joodse kinderen van het weeshuis in Wezembeek-Oppem, waaronder Leon, naar de Dossin-kazerne te Mechelen. Dankzij een tussenkomst van de koninklijke familie worden de kinderen niet op transport gezet. Lopend naar de vrachtwagen die hen terug naar het weeshuis zal brengen, zien de jongeren twintig kleine kinderen in een aparte ruimte. Er zijn geen bewakers in de buurt en instinctief, zonder te aarzelen, nemen de oudere kinderen ieder een kind mee. Zo tilt Leon de vierjarige Max op. In het weeshuis bekommert Leon zich om Max die erg aan hem is gehecht. In 1943 moet Leon regelmatig van onderkomen veranderen om niet opgepakt te worden. Op die manier raakt het contact met Max verloren. Na de oorlog verneemt hij dat Max door een Canadese familie is geadopteerd.

Leon vroeg het Amerikaanse Rode Kruis hem te helpen om Max terug te vinden. De gegevens zijn zeer beperkt. Omdat Max vermoedelijk in België is geboren, zoekt de dienst Tracing van het Rode Kruis Vlaanderen naar meer informatie. Bij de Dienst voor Oorlogsslachtoffers vinden we een aanwijzing: zijn vader, moeder en zus werden gedeporteerd naar Auschwitz. We vinden uiteindelijk ook de correcte geboortedatum van Max. Met die datum als referentie doorzoeken de collega's van het Canadese Rode Kruis de immigratie-archieven. Ze vinden Max terug: hij heet Michael en draagt de naam van zijn adoptie-ouders.

Beide personen willen elkaar zo spoedig mogelijk ontmoeten en Max neemt het vliegtuig naar Los Angeles. Michael herinnert zich bijna niets meer van zijn verblijf in België. Wanneer ze elkaar uiteindelijk terugzien, staan ze als vreemden tegenover elkaar, dit terwijl er een onbreekbare band tussen hen bestaat. Ondertussen hebben ze intens contact met elkaar. Beiden leerden leven met het verlies van hun familie en het schuldgevoel dat zij de Holocaust overleefden.

* De eerste woorden van Max / Michael toen hij Leon terugzag op de luchthaven.

print